விழி கண்டு மொழி பேசும் சாரல்.......................,

போதும் என்ற நேசத்தில் 
அள்ளிக்கொண்டு என்னை
காலமெல்லாம் சுமந்திட வரமாய்
வந்தென்னை   காத்த வரம்

முதுமையிலும்  தோழனாகி தோள்சாய்ந்து
கதைகள்பேச மடிதந்து கூடவே  நிக்கையிலே
மரணம் கூட மறந்து போச்சு பெத்த
பிள்ளைகளும் தூரமாச்சி ஏங்களும்
ஓடிப்போச்சி  போனநாட்கள் இனிமையாச்சி
வரும்நாட:கள் கவலைபோச்சி!!