என் தூக்கமே !
நீ என்னைத்தூக்கி தூக்கில்
தொங்கவிட்டாயா என்
விழிகள் தூக்கம் தொலைத்து
துக்கம் கொண்டாடி
தேயும் இரவுக்குள் தேம்பி தேம்பி
அழுகின்றது !
வெள்ளை ஆடை
பெண்ணைக்கண்டு
அச்சம் கொண்ட
காளையின் விழிகள்
வெளிச்சம் தேடும் படபடப்பைபோல்
அஞ்சும் பேயும் தூக்கம் கொள்ளும்
இரவைத்தூக்கி
அச்சம் கொண்டு
வெளிச்சம் தேடியலைகின்ற
ஆன்மா போல்
என்னை கொன்று
திண்ணை தேடும் நியமென்ன!!
எங்கடா இறைவா நீ
பத்தியாய் உன்னை
தண்ணீரில் தூக்கி எறிந்தவர்
பக்தியில் சாரியாக
போட மறந்திட்டாரோ
கரையில் தனித்தனி பாகமாய்
விலைவாசிபோல் அலையோடு
முட்டி மோதி கரையவும் முடியாமல்
சேரவும் முடியாமல்
கரைமேல் கறைபட்டு மிதிபட்டு
மிதிபட்டு கிடக்கின்றாய்
மண்ணில் நின்று எழுந்து
வந்ததை மறந்வர்
கொஞ்சம் ஆசையில்
அழகுக்குக்கு அழகு செய்ததால்
தானோ இப்போ
அலங்கோலம் ஆனது வாழ்க்கை
உனக்கும் மனிதன் போல்
விழுத்திடும் வாழ்க்கைக்குள்
எழுந்திடும் வாழ்க்கையும் வேண்டும்
எழுந்திடும் வாழ்க்கைக்குள்
தைரியம் கொண்ட மனசும் வேண்டும்
அந்த தைரியம் கொண்ட மனசு
செய்யும் செயல் உன்
பிழையையும் சரியையும்
சொல்லிடும் கண்ணாடிபோன்றதாக
இருந்திட வேண்டும்
நீ அதிகம் எதை செய்கின்றாயோ
அதுவே உனக்கும் தெரியும்
இதை புரிந்தால் அன்பு
புரியாமல் நின்றால் வேஷம்
நீ யாரை தேடுவாயோ அவர்களே
உன் கண்ணாடி!!!
