"மெல்லிய தூறல்களால் தான் எத்தனை வலி..."
இவள் தனிமைக்கு
துணையான தமிழே
உன் இதழுக்குள். விழுந்த
பனித்துளி நான்
சிலநேரத் தவறோ சரியோ
விழுது விடேன். மீண்டும்
வழிந்தோடிட என் இதயபூவில்
இருந்து உன்காய் ஒரு தீபம்
நான் !!நீயில்லையெனில்
மண்ணில் மரணித்து
போய்யிருப்பேன்
என்பதால் !!
என் வழியின் ஒளியே உனோடு
நான் என் நாளும் காதலாய் !!
அதிகாலை தலைகுளித்து
மல்லிகை கூந்தல் பூக்க
அவள் இட்ட திலகம் கண்டு
ஆதவன் வெக்கப்பட
ஐந்து வகை சுவை தனை
செய்து ஏழைமகள். நடந்தாள்
உழைக்கும் மாமன்
இருக்கும் இடம் தேடி.
திருநாளும் இல்லை
ஏழ்மை வாசலில்
என்பதால் இல்லை
உழவனுக்கு. இல்லை
ஓய்வு. என்பதால் மாமனுக்காய்
அதிகாலை பனிக்காற்று
உடல் தொட்டு பேசும்
பூக்களின். நடுவே
கட்டிய வேட்டியின் வெண்மை
களவுபோன வண்ணத்தில்
மாமன் ஒற்றையில். நிற்பதை
நினைத்து. தான் நடந்தாள்
தேவதைபோல் திபத்தீரு நாளில்
மாமன் தனியே வாடிட கூடாதே
என்று!!
வலிகளோடு போராடும்
இதயங்களில்
சொல்லாமல் சிந்தும்.
மொழியில்லா கண்ணீருக்குள்
வழிந்தோடும். மௌனத்தின்
சத்தங்கள் மகிழ்வாய்
ஆனந்த கண்ணீரில்
நனைய
இறைவா உன் பாதங்களில்
நான் ஏற்றுகின்றேன்
ஒற்றை தீபம்.
ஆணவம் வேண்டாம்
அடிமை தனம் வேண்டாம்
ஏழ்மையின் வறுமையும்
கொடுமையும் வேண்டாம்
ஒற்றை மனிதகுலம்
ஒன்றாய் சிந்திக்கும் ஒளியாய்.
ஒளியே
நீ உலகை வெல்ல என் தீபம்
இருளை போக்கிடும்
ஒளியாய் உள்ளங்கள் வெல்லட்டும்!
மலரும் பூவின்
மென்மையென
இதயங்களை நேசித்தவள்
பூகளிடம்
மன்னிப்பு கேட்கின்றாள்
முழு அமாவாசை
ஒற்றை இரவில்
தூக்கம் இல்லாமல்
தனித்து நின்றவள் கண்ணில்
விழுந்தது நட்சத்திர வெளிச்சம்!!!