குட்டிக்குட்டிச் சாரல்....

 பாவம் என்ற சொல்லுக்கு 

இறைவன் கொடுத்த  வரம் 

விதவை 

விழியேடு மொழி பேசும் சாரல்.......................,

 நாங்கள் இழந்த  

வாழ்க்கைக்குள் 

அனைவரும் எதையோ 

தேடுகின்றோம் ஆனால் 

எதை தேடுகிறோம். 

விட்ட தவறுகளில் 

நம்மை  திருத்திக்கொள்ளவா 

இல்லை 

தவறுகள் செய்யாமல் 

இருக்கும் வாழ்க்கையை காற்று 

கொள்ளவா திருப்பி பார்த என் 

கண்ணில் தெரிந்த தவறுகளை 

சரிசெய்ய முயசித்தேன் என் 

வாழ்க்கைக்குள் யாருமே 

இல்லை !!

குட்டிக்குட்டிச் சாரல்....

 ஒருமுறை !! திருப்பி பார்த்தேன் 

ஒளியிழந்து போன. என் 

 இருளின் நிறம் !!

தீயில் அடுக்கி வைத்த மரக்கட்டை 

போல் கிடந்தது!! என் 

கண் முன்னே!!எப்போதும் 

சாம்பல் ஆகுமா என்ற  ஒற்றை 

வண்ணத்தில்!!!

விழியேடு மொழி பேசும் சாரல்.......................,

விதைத்த விதைகளில்  

பழுதோ இல்லை 

விழுந்த உணர்வில் 

இலையோ உயிர் !!

இன்னும் கொடுத்த 

உயிர்களின் விலைமதிப்பற்ற 

உன்னதம் புரிய உணர்வாளர்கள் 

கைகளில் இருந்து 

கருகிக்கொண்டே போகின்றது 

தனியாய் !!

வீரம் நிறைந்த  உதிரம் 

விழுந்த இடம். உணர்வின் 

 விதைகளற்ற தரைகளோ 

இல்லை  !!

வறண்டுபோன கற்பறைகளோ 

ஒன்றுபடா வழிகளில் 

பலனூறு     விமபங்களின் 

முன் கிடக்கின்றது 

சுவாசம் பெற்று எழந்திட முடியா 

கண்ணீராய்!! 

சொல்லி அடிந்தவர் 

சொல்லும் வித்தையும் 

சொல்லால் அடித்தே 

கொல்லும் உணர்வில் 

பலவழி பதையின் நடுவே 

இனம் மட்டும் ஒன்றாம் 

சொல்லிக்கொள்கின்றனர் 

உண்மையா என தேடிபார்த்தும் 

புரியவில்லை !!

விழியேடு மொழி பேசும் சாரல்.......................,

 பொழுது சாயும் நேரம் 

ஆற்றங்கரை நீரோடு என்ன தேடுகின்றாய் சகி !!

தொலைத்து போன 

இளமை காலம் 

கொண்டு போன சந்தோஷங்களை 

மீண்டும் கொண்டு வந்து 

ரசிக்கிறேன் கிருஷ்ண !!

ஒன்று இரண்டை 

சொல்லு சகி கேட்க 

நீ அறிய ஏடுகள் 

என்னிடம் இல்லை என்றாலும் சொல்லுகிறேன் கேள்!!    

கால்கொலுசு போடும் 

ஆசையில் யாரிடம் கேட்டாலும் 

உடனே வராது என்று 

வெண்டைக்காய்களை 

அன்னைக்கு தெரியாமல் திருடி 

சின்ன சின்னதாய் 

வெட்டி காலில் ஒட்டி அழகு  பார்தா அழகு வருமா சொல்லு!!ஒன்றை 

கேட்டு கிடைக்கா  நினைவில் 

ஒன்றுக்கு பதிலாய்  ஒன்றை வைத்து 

மகிழும் பெண்மை !ஒன்றை தேடி 

பலத்தை இலக்கின்றது. பாவம் 

என்பவனும். பரிதாபம் கொள்பவனும் 

உடலை மட்டும் காண்பது 

மட்டும் புரியவில்லை கிருஷ்ணா !!

காலம் கடந்து காவியங்கள் இன்னும் 

மாறவில்லை தானே  பெண்மைக்கு!!!