நட்பின் சாரல்.............,

முற்கள்கிழித்த பாதம்  கொஞ்சம் 

வலிமறக்க 

 துளியோடிய  மனசு  கொஞ்சம் 

நஞ்சை அருந்த தள்ளாடிய மனசை 

 தனிமை  கொன்றதால்  அவள் சரிந்த 

 மனசு சாய்ந்தாட 

கிருஷ்ணன்  வந்ததான் !

இவள்  மீண்டும்  பூக்களின் 

 ராணியாகின்றாள் !! மனிதன் 

தொலைத்து  கொண்டே போகும் 

பலதும்  பத்தும்  இவள்  

வனத்திற்குள்  இல்லை யாரும் 

தேடியெடுக்க   தேடி தொலைத்தவர் 

அன்பின் தேடலும்  அழகாய் பூக்க 

நடப்பின்கையின்  பாதை  

களங்கப்பட கவியமாக்கிட 

கிருஷ்ணன்  பிடித்தான்  அவளின் 

அன்புக்கரத்தை  நட்போடு விழுந்து 

நொறுங்கிய  சின்ன  இதயம் 

உதிர்த்திடும்  உதிரம்  உயிராக 

விழிமூடிய  கனவு  பூப்பூக்க 

கனக்கானும்  இரவு  விழித்திருக்க 

கிருஷன்னா  வந்தான்  அவள் 

தூக்கத்தின்  தாயாக !!

 மரணமதிண்று 

மிஞ்சிய  எச்சங்களின்  பக்கமாய் 

அவள்  விழித்துழி  நிறுத்தும் 

மகிழ்வாக  வனத்தின்  வசந்தமாய் 

கூட வருகின்றான்   முமையில் 

மூச்சிமுட்டியோடும்  சுவாசத்தின் 

வாசம் வீச !!!

நட்பின் சாரல்.............,

காயங்கள்  கற்சிலை 

உளியாகி  எனை பொறிக்க 

  கைபிடித்திட 

கிருஷ்ணா  வந்தான் 

சகியே என் தோள்சாயடியென !

சுகமாய்   இல்லையென்றாலு 

நான்  தனியானா  வனத்திற்குள் 

விளையாடும்  அரக்கனும் 

அஞ்சியோடும்   புள்ளிமான் நனைகின்றேன்

வேட்டையாடும்   வேடனும் 

அச்சப்பட்டு ஓடும் 

  புள்ளிமான்  நானாகி 

புல்லாங்குழல்  இசையின் 

தாலாட்டில்  உறங்கிவிடும் 

குழந்தை யாகின்றேன் 

குட்டிக்குட்டிச் சாரல்....

மாற்றத்தின்  உணர்வு 

கொஞ்சம்   மனித தன்மையை 

களவாடி   கொண்டோடியதால் 

விம்பங்கள்  விம்மியழுகின்றது 

விதைகளே  பழுதென !!  

குட்டிக்குட்டிச் சாரல்......,

முட்டி மோதி  பார்த்தாலும் 

காட்டி போட்டு  விளையாடும் 

விதிக்கு  மட்டும்

  கொஞ்சம்  கூட  இறக்கம் 

இல்லாமல்  எழுதி 

மூடிவைத்த  இறைவனுக்குத்தான் 

எத்தனை  காப்பு  மண்ணில் 

மண்ணில்  வாழப்பிறந்த 

எனக்கு  மட்டும்  இல்லையே 

அரண் !!இருந்தும்  நான் 

படைக்கும்  பெண் !!

!!!

ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பார் உழைவின்றித்

தாழாது உஞற்று பவர்"

விழி கண்டு மொழி பேசும் சாரல்........................,

சுற்றமும் முற்றமும் 

 சுகத்திரமாய் கிடக்க  

சுற்றியே  வாழும்  பெண்ணின் 

சுவாசத்திற்குள்   கொஞ்சம  விஷக்காற்று  

கலந்துதான் போச்சி  

தனக்கான புரட்சிக்குள்  தன்னை  

தொலைக்கும்  பெண் எதுகும் 

அறிய  பிள்ளையின்  உணர்வை  கொன்று 

  தன் பிள்ளையை  மறக்கின்றாள் 

யார் யாரே சொல்லும்  விளிச்சத்தை 

ஏந்தும்  அவள்  கையில்  இருந்த 

குடுப்ப வெளிச்சம்  தரையில் 

கிடப்பதை  எந்த  சமூகம் 

காக்கும்  என்று  நம்புகின்றாள் 

விடுதலை  தேடிய  பாரதிக்கும் 

செல்லம்மா  தான்  வெளிச்சம் !!

படித்தவள்  தான்  அனாலும் 

அம்மா  அவள்  தானே  சிந்திக்க 

சொல்லும்  மனிதன்  சந்திக்கு  வந்தால் 

அவனும்  விருந்தாளியை