வாசல் பார்த்துக் காத்திருக்கும் விழிகள் இரண்டும் கோபமன்று,
நேசம் கொண்டு பழகிப்போன அமைதியான மௌனமன்றோ!
காலம் தந்த சுமையைத் தாங்கி கண்கள் இரண்டும் வாடினாலும்,
பிள்ளை முகத்தைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் பாரம் யாவும் ஓடிவிடும்!
சின்ன வயது நண்பனுடன் சிக்கிக் கொள்ளும் பிள்ளைகளைத்தான்,
கண்ணிமைபோல் காத்திருந்து அரவணைக்கும் தாயின் மனம்!
எதையும் மாற்றிட முடியாது என்றுணர்ந்த பக்குவமதில்,
புன்னகையோடு கடந்துபோகும் வலிமை எங்கே காணக்கிடைக்கும்?
மௌனத்தின் ஆழத்திற்குள் அத்தனை வலி புதைந்திருக்கும்,
சொல்லாமல் செய்யும் தியாகம் உலகிற்கெங்கே புரியவிருக்கும்!
இருவேறு சுமைகள் தாங்கும் மனித உலகப் பாதையிலே,
அமைதியாய் நின்றுகொண்டு காக்கும் அன்புதான் தாய்மையுமே!