விழியேடு மொழி பேசும் சாரல்.......................,

விதைத்த விதைகளில்  

பழுதோ இல்லை 

விழுந்த உணர்வில் 

இலையோ உயிர் !!

இன்னும் கொடுத்த 

உயிர்களின் விலைமதிப்பற்ற 

உன்னதம் புரிய உணர்வாளர்கள் 

கைகளில் இருந்து 

கருகிக்கொண்டே போகின்றது 

தனியாய் !!

வீரம் நிறைந்த  உதிரம் 

விழுந்த இடம். உணர்வின் 

 விதைகளற்ற தரைகளோ 

இல்லை  !!

வறண்டுபோன கற்பறைகளோ 

ஒன்றுபடா வழிகளில் 

பலனூறு பிம்பங்களின்   

முன் கிடக்கின்றது 

சுவாசம் பெற்று எழந்திட முடியா 

கண்ணீராய்!! 

சொல்லி அடிந்தவர் 

சொல்லும் வித்தையும் 

சொல்லால் அடித்தே 

கொல்லும் உணர்வில் 

பலவழி பதையின் நடுவே 

இனம் மட்டும் ஒன்றாம் 

சொல்லிக்கொள்கின்றனர் 

உண்மையா என தேடிபார்த்தும் 

புரியவில்லை !!

விழியேடு மொழி பேசும் சாரல்.......................,

 பொழுது சாயும் நேரம் 

ஆற்றங்கரை நீரோடு என்ன தேடுகின்றாய் சகி !!

தொலைத்து போன 

இளமை காலம் 

கொண்டு போன சந்தோஷங்களை 

மீண்டும் கொண்டு வந்து 

ரசிக்கிறேன் கிருஷ்ண !!

ஒன்று இரண்டை 

சொல்லு சகி கேட்க 

நீ அறிய ஏடுகள் 

என்னிடம் இல்லை என்றாலும் சொல்லுகிறேன் கேள்!!    

கால்கொலுசு போடும் 

ஆசையில் யாரிடம் கேட்டாலும் 

உடனே வராது என்று 

வெண்டைக்காய்களை 

அன்னைக்கு தெரியாமல் திருடி 

சின்ன சின்னதாய் 

வெட்டி காலில் ஒட்டி அழகு  பார்தா அழகு வருமா சொல்லு!!ஒன்றை 

கேட்டு கிடைக்கா  நினைவில் 

ஒன்றுக்கு பதிலாய்  ஒன்றை வைத்து 

மகிழும் பெண்மை !ஒன்றை தேடி 

பலத்தை இலக்கின்றது. பாவம் 

என்பவனும். பரிதாபம் கொள்பவனும் 

உடலை மட்டும் காண்பது 

மட்டும் புரியவில்லை கிருஷ்ணா !!

காலம் கடந்து காவியங்கள் இன்னும் 

மாறவில்லை தானே  பெண்மைக்கு!!!

குட்டிக்குட்டிச் சாரல்....

சில நொடிகள் 

கூட வேண்டாம் 

ஒரு நொடிகள் போதும் 

நமக்கு பிடித்த 

ஒன்று கிடைத்தால் 

அடுத்த காணமே   

நமக்குள் அனைத்து 

உணர்வும் பூத்து குலுங்க 

அது நமக்குள் இருந்தும் 

பேரும்பாலும் தொலைத்தே 

போனதாய் 

யாரிடமோ தேடிக்கொண்டு 

இருக்கின்றோம்

 நாம்மை தொலைத்து  நம்மை 

தேடி நாம் வாழ  

விழியேடு மொழி பேசும் சாரல்.......................,

ஒற்றை  பொழுது  ஒய்வாய் 

புன்னகைக்க!   இறைப்பொழுது 

  கேள்விகேட்க 

கனத்த  பதில்  மௌனம் 

தேட  சோகம் கொண்ட  

இதயம் கனக்க! 

சோகத்தின்  வடிவாய் 

 இசையும்  கண்ணீர்சிந்த 

கால்கள் சொல்லும்  

இடம் போனால்  தன்னை நினைத்தே 

எழுதிய  வரிகளோ  என்ற 

ஆழ்ந்த  சிந்தையில் !அப்போது 

தான்  அவளுக்கும்  புரிந்தது 

யருடைய  வார்த்தையும் 

யாரையும்  வாழவைத்திடாது என்று !!

 

என் இலக்கணபிழைகளில் ஓர் இலக்கியம்............,

 என்  ஒட்டுமொத்த 

காதலையும் 

ஒற்றை உயிரில்  

கட்டிவைத்தேன் 

யாரும் பக்கம் 

கூடவராமல் !

காலங்கடந்த  வலிகளும் 

ஒற்றை சொல்லக்கேட்டு 

சுவாசிக்கும்  மீண்டும் 

 போராட 

இற்றை  பொழுது

  கட்டிவைத்த 

காதலும்  என்னை  

கடிப்போட்டு  போகின்றது

தனக்கான  வாழ்வை  தேடி 

கொஞ்சும்  இதயம்  கனக்க 

கொஞ்சம  இதயம்  நடுங்க 

இதையும்   தாங்கிநிற்கின்றத்து 

தாய்மை !! நாளைய  ஏமாற்றத்தின் 

இனைறய  ஒத்திகை  மகன்களின் 

காதல் !!!